ده جا، یه ایتالیا

هر جا نوبت خودش رو داره. نقشه‌ی کوچیک نشونت می‌ده کجاییم.

ونیز

توی ونیز گم‌شدن تقریباً بخشی از برنامه‌ست. هر پل می‌رسه به یه کوچه‌ی دیگه، هر کوچه به یه منظره‌ی تازه.

میلان

برای دیدن دومو برو، ولی یه عصر هم برای قدم‌زدن و تماشای ویترین‌ها و کافه‌هاش کنار بذار.

دریاچه‌ی کومو

یه طرف کوه، یه طرف آب، و روستاهایی که از دور انگار توی کارت‌پستالن. کومو از اون جاهاییه که آدم دلش می‌خواد برنامه‌ی روز رو کنسل کنه و فقط بشینه منظره رو تماشا کنه.

بلاجو

کوچه‌های باریک، پله‌های سنگی و منظره‌ی دریاچه از هر طرف. بهتره عجله نداشته باشی.

چینکوئه‌تره

پنج روستای رنگی کنار دریا؛ جایی برای قدم‌زدن، عکس‌گرفتن و توقف‌های طولانی‌تر از چیزی که برنامه‌ریزی کرده بودی.

فلورانس

از اون شهرهاییه که حتی وقتی دنبال یه رستوران می‌گردی، ممکنه سر راهت به یه اثر هنری چندصدساله برسی.

سن جیمینیانو

برج‌های قدیمی و کوچه‌های سنگی؛ یه شهر کوچیک که انگار چند قرنه عجله‌ای برای عوض‌شدن نداره.

سیه‌نا

کوچه‌های آجری، میدان معروف کامپو و شهری که بهتره با پای پیاده کشفش کنی.

پیه‌نزا

کوچیک، خوش‌منظره و پر از مغازه‌هایی که بوی پنیر پکورینو می‌دن.

توسکانی

جاده‌های پیچ‌درپیچ، تپه‌های سبز و ناهارهایی که قرار بوده کوتاه باشن، ولی هیچ‌کس برای تموم‌کردنشون عجله نداره.

ده مقصد، در مسیری که من انتخاب کردم

سفر کامل ایتالیای من، با مسیر، زمان‌بندی، جشنواره‌ها و یادداشت‌های خودم، توی راهنما زندگی می‌کنه؛ همراه با نقشه‌ی شخصی گوگل ایتالیای من، همه‌ی جاها سنجاق‌شده و آماده‌ی بازشدن روی گوشی‌ت. به‌زودی توی فروشگاه.